περιεχόμενα                                                                                               Ελλάδα

Πεντέλη, το φαινόμενο πίσω από το πείραμα - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22

 το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μέρος του  δεύτερου βιβλίου,  που θα ολοκληρώνει τις έως τώρα παρατηρήσεις μου για το Πεντελικό όρος και το σπήλαιο των λατομείων του Παρθενώνα.

το παραθέτω ως πρόγευση

Μαύρη μαγεία ή προβοκάτσια, η κούκλα στην σπηλιά της Πεντέλης;

Ο λόγος που θέλησα να επισκεφθώ την σπηλιά της Πεντέλης, δεν ήταν η έρευνα,  αλλά μια ανεξήγητη εμπειρία που βίωσα πρίν από 13 περίπου χρόνια με την σύζυγο μου και τα δύο παιδιά μου στο βουνό. (δημοσιεύθηκε στο νέο βιβλίο του Γ.Μπαλάνου «Πέρα απο το Αίνιγμα της Πεντέλης»)

Έχοντας διαβάσει το πρώτο του βιβλίο  «το Αίνιγμα της Πεντέλης», μου υπέδειξε κατά κάποιον τρόπο τον τόπο-ομφαλό του βουνού όπου επικεντρώνονταν τα ανεξήγητα φαινόμενα.

Τελικά στην σπηλιά κατόρθωσα να πάω μόλις πριν από ενάμιση χρόνο, αν και προσπαθησα αρκετές φορές στο παρελθόν να βρώ κάποιον να με πάει (πολλοί φίλοι μου είπαν ναί, αλλά τελικά δεν «κολλούσε»)

Μέσα σε ενάμιση χρόνο όμως, συνέβησαν γεγονότα και βίωσα καταστάσεις (μόνος ή με άλλους) που με κάνουν να μιλάω πλέον για  «Νόηση»  της περιοχής (κάτι που είχα διαβλέψει μέσα από το βιβλίο του Γ. Μπαλάνου),  η οποία επικοινωνεί με τους ανθρώπους που είναι ας πούμε «δεκτικοί», δίνει θετική ενέργεια, εκδηλώνει σκοπούς, και έχει χιουμορ!

Μια Νόηση Φυσική, μια έκφανση της μάνας Γαίας, που η ύπαρξη της συνάδει και με την ανιμιστική αντίληψη περί  ένθεου άρα ζωντανού σύμπαντος, και με τις θεωρίες των βιολογων Lovelock (θεωρία της ζωντανής Γαίας),   Margulis (συμβιωτικός πλανήτης),  Lyall Watson (περί ανόργανης ζωής και νόησης),  όπως επίσης και με τα μορφογεννητικά πεδία του Σέλντρεϊκ.

Και σε ένα σύμπαν για το οποίο οι επιστήμονες αναρωτιούνται αν αποτελείται από επτά, ένδεκα, εικοσιτρείς ή περισσότερες διαστάσεις, μην βιαστείτε να με θεωρήσετε ψωνισμένο…

Θεωρώ ότι επικοινώνησε μαζί μου, όπως το έκανε, το κάνει και θα το κάνει με τους ανθρώπους.

Από όσα μου δώρισε και βίωσα, κατέληξα στο ότι επιθυμεί να αναφέρω την ύπαρξη της με τον σωστό τρόπο, αυτόν που εκείνη επιθυμεί, ώστε να αποκατασταθεί το όνομα της.

Αυτό της Φυσικής, Θετικής Νόησης μιας περιοχής ή ενός βουνού. (τίποτα μετα-φυσικό, τίποτα υπερ-φυσικό, τίποτα παρά-φυσικό – απλά και μόνο Φυσικό που ακόμη δεν έχουμε γνωρίσει και παραμένει Άγνωστο)

Θα παραθέσω στο μέλλον (Θεού θέλοντος) διάφορα περιστατικά για να το ολοκληρώσω, αλλά ξεκινώ με το πιο ανατριχιαστικό, όχι για να εντυπωσιάσω,  αλλά επειδή η εμπειρία που θα αναφέρω έχει άμεση σχέση με το  «κακό» όνομα που έχει αποκτήσει η περιοχή, ως περιοχή που συχνάζουν σατανιστές και «μάγοι».

Γνωριμία με το βουνό

Η δική μου σχέση με την Νόηση της περιοχής θεωρώ οτι ξεκινά από τον τρόπο που την προσεγγισα.

Η θρησκευτική μου αντίληψη είναι ανιμιστική (όλα είναι ζωντανά, οργανικά και ανόργανα, όλα έχουν πνεύμα) , άρα πλησίασα τον τόπο με σεβασμό και δέος, όπως πλησιάζω κάθε τόπο.

Δεν επεδίωξα να δώ ή να ακούσω περίεργα φαινόμενα, δεν έκανα μετρήσεις, απλά πήγαινα (και πάω) για να πάω.

Η μόνη πράξη που έχω κάνει (και κάνω) ως ένδειξη του σεβασμού που νιώθω, είναι το να ανάβω τα καντήλια και λίγο θυμιατό στο εγκαταλελειμένο εκκλησάκι και να μαζεύω τα σκουπίδια

Αν και δεν ανήκω σε καμία οργανωμένη θρησκεία,   ως ανιμιστής θεωρώ ότι οι τόποι οι  αφιερωμένοι στο  Θείον είναι ιεροί, απο όποια θρησκεία κι αν χτίστηκαν οι ναοί.

Την πρακτική μου ακολούθησαν πολλοί άλλοι επισκέπτες.

 Κάποιοι  πρόσθεσαν σταδιακά εικονίσματα,  ένα εκ των οποίων μάλιστα έχει μπροστά του το πρώτο σύγχρονο ευχαριστήριο ανάθημα για θεραπεία: ένα μεταλλικό Ευχαριστώ!

Ίσως στο  ότι πλησίασα με σεβασμό και δέος χωρίς να περιμένω τίποτα, να οφείλεται το ότι με «επέλεξε» η Νόηση για να μαζέψω τα «σκουπίδια» που την ρύπαιναν και να μεταφέρω την βούληση της να αυτοκαθαρθεί…

Τα μηνύματα του βουνού

Το πρώτο μήνυμα κατανόησα  (ως ακουστική ανεξήγητη εμπειρία με μάρτυρες που την βίωσαν ταυτόχρονα) ήταν η ύπαρξη κάποιου είδους νόησης.

Το δεύτερο (πάλι ακουστική εμπειρία με μάρτυρες)  ήταν  το ότι η νόηση έχει επηρεαστεί από την καταστροφή της περιοχής και ζητάει κάποιου είδους βοήθεια.  Ο τραυματισμός της περιοχής είναι εμφανής στον επισκέπτη εξάλλου.

Μια από τις βοήθειες που συνειδητοποίησα ότι  ζητά είναι και η αποκατάσταση του καλού ονόματος της περιοχής!

Από τόπος αναψυχής, θεραπείας, και λατρείας του Θείου επί αιώνες, κατέληξε μέσα σε μερικές δεκαετίες η σπηλιά του Νταβέλη και των σατανιστών!

Αυτό το μήνυμα μου  «τόστειλε»   κυριολεκτικά,  ρίχνοντας την περιβόητη κούκλα από τον γκρεμό στην μετώπη της σπηλιάς, μπροστά μου.

Η κούκλα και οι προσπάθειες να την κατεβάσουμε

Η συγχρονικότητα το έφερε και στην σπηλιά της Πεντέλης με πρωτοπήγε ο άνθρωπος που σε άρθρο του πρωτοδιάβασα το 1990 για την ύπαρξη της κούκλας, ο συγγραφέας ερευνητής Θανάσης Βέμπος.

Και φυσικά το μάτι μου έπεσε επάνω της – την ένιωσα σαν κάτι ρυπαρό και αρνητικό σε ένα τόπο φωτεινό και όμορφο.

Ομολογώ ότι τους επόμενους μήνες προσπάθησα να την κατεβάσω, αναζητώντας πρόσβαση από την επάνω πλευρά του γκρεμού, αλλά παραλίγο να σκοτωθώ, όπως και άλλοι άνθρωποι που γνώρισα και το είχαν προσπαθήσει στο παρελθον.

Ήταν πρακτικώς αδύνατον να την φτάσει κανείς, εκτός κι αν ήταν αναριχητής.

Και σε αυτούς φυσικά απευθύνθηκα,  μιάς και συχνάζουν αρκετοί που κάνουν  αναριχήσεις στον γκρεμό  της πρόσοψης του σπηλαίου.

Η  πιο ευθεία απάντηση ήταν «εγώ δεν ακουμπάω τέτοια πράγματα» -  οι υπολοιποι δικαιολογούνταν με το ότι «δεν είναι ενδιαφέρουσα διαδρομή ως βαθμός δυσκολίας», «δεν υπάρχει διαδρομή», κτλ.

Άνθρωποι σκεπτικιστές, που αρνούνται την ύπαρξη οτιδήποτε ανεξήγητου, φοβούνταν να ακουμπήσουν μια κούκλα!

Από αυτό και μόνο φαίνεται το πόσο είχε επηρεάσει αρνητικά την φήμη της σπηλιάς η ύπαρξη της.

Πως μου την «παρέδωσε»

Το βράδυ της 15^ης Φεβρουαρίου του 2005 κατά τις 11.30, ένιωσα την επιθυμία να ανέβω στο βουνό.

Έβρεχε και φύσαγε δυνατός νοτιάς, δεν είχα λογική αφορμή πέραν της επιθυμίας για να ανέβω εκέινη την ώρα,   οπότε το άφησα για την επομένη, βρίσκοντας και μια αιτία για να δικαιολογηθώ στην λογική μου, ότι θα φωτογραφήσω συγκεκριμένα σημεία της περιοχής.

Την επομένη, 16-2-05 κατά τις 12 το μεσημέρι έφτασα στην σπηλιά.

Δεν υπήρχε κανείς,  ήταν μια θαυμάσια μέρα,  νερά έτρεχαν από παντού,  όλα τριγύρω  βρεγμένα   έλαμπαν στο φώς του ήλιου, που έπαιζε με τα σύννεφα που έριχναν πού και πού σύντομες ψιχάλες.

Όλη η περιοχή απέπνεε αυτό που αποκαλώ θετική ενέργεια!

Κατευθύνθηκα προς το εκκλησάκι για να ανάψω τα καντήλια πριν ξεκινήσω για την φωτογράφιση  και περνώντας μπροστά από την πρόχειρη ξερολιθιά μετά το πευκάκι, είδα ένα μεγάλο κομμάτι από ανοξείδωτο χοντρό σύρμα να απλώνεται μπροστά μου.

Καινούριο είδος σκουπιδιών για μάζεμα,  σκέφθηκα ειρωνικά,   γιατί κάποιοι επιμένουν να παρατάνε τα σκουπίδια τους όπου βρεθούν, αλλά με προβλημάτισε λίγο το ποιός και γιατί  το κουβάλησε μέχρι εκεί.

Επειδή όμως έχω μαζέψει σκουπίδια που δεν μπορείτε να φαντασθείτε (έως απομεινάρια σκηνικών εκπομπών ή σήριαλ) το άφησα για να το μαζέψω στην επιστροφή και μπήκα στο εκκλησάκι.

Πριν προλάβω να κάνω το οτιδήποτε, άκουσα πνιχτούς γδούπους από πέτρα 5-6 κιλών που πέφτει και «κάθεται», χωρίς να κατρακυλήσει ή να μετακινήσει άλλες πέτρες, να έρχονται από κάπου πίσω και πάνω από τα δύο ιερά.

Υπέθεσα ότι κάποιοι που ήρθαν με τα πόδια, εξερευνούσαν το άνοιγμα στα δεξιά της σπηλιάς πίσω από το δεξιό ιερό, και μπήκα στην σπηλιά να δώ.

Ήμουν με τον ένα σκύλο μου και με έναν δυνατό φακό και επειδή γνωρίζω κάθε άνοιγμα, τα έλεγξα όλα.

Δεν υπήρχε κανείς.

Επέστρεψα στο εκκλησάκι και άρχισα να ανάβω τα καντήλια.

Οι γδούποι συνεχίζονταν  σταθερά,  σε σημείο που να υποθέσω πως  πρόκειται για κάποια  αντίχηση  μέσω του εδά-φους, από ήχο που προέρχεται από ανθρώπινη εργασία κάπου στο βουνό (η λογική βλέπετε θέλει να εξηγεί τα πάντα , πάντα).

Τελείωσα με τα καντήλια και τα θυμιατά και ήμουν έτοιμος να φύγω, όταν  έπιασε μια ψιλή πανέμορφη βροχούλα με ήλιο ταυτόχρονα και καθυστέρησα για να τραβηξω δύο φωτογραφίες από την πόρτα.

Εκείνη τη στιγμή,  ακριβώς πάνω από την οροφή της εκκλησίας ακούστηκε ένας πολύ δυνατός και ξεκάθαρος γδούπος.

Έτρεξα έξω περιμένοντας να δώ κάποιον (πιθανόν αναριχητή) στην στέγη της, αλλά δεν υπήρχε κανείς.

Ο γδούπος ήταν όμως τόσο δυνατός που έπρεπε να τον προκάλεσε  κάποιος,   οπότε έκανα ένα-δυό βήματα πίσω για να κοιτάξω τον γκρεμό υποθέτωντας ότι κάποιος βρισκόταν στην κορυφή του και από επάνω πέταξε κάποια πέτρα.

Δεν είδα φυσικά κανέναν, αλλά είδα να λείπει η κούκλα από την μετώπη του γκρεμού.

Ξαφνιάστηκα και έβγαλα την φωτογραφική μηχανή για να τραβήξω δύο φωτογραφίες την μετώπη του γκρεμού, μόνο και μόνο σαν απόδειξη ότι δεν με γελούν τα μάτια μου.

Κλείνοντας την φωτογραφική μηχανή, γύρισα αναγκαστικά προς τα δεξιά για να ξαναμπώ στο εκκλησάκι να πάρω το σακίδιο μου.

Και βλέπω την κούκλα πεσμένη στα δυό-τρία μέτρα μπροστά μου, δεμένη στην άλλη άκρη του ανοξείδωτου σύρματος που είχα πρωτοδεί φτάνοντας.

Το αστείο είναι ότι στις δύο φωτογραφίες που τράβηξα την βροχούλα φαίνεται το απλωμένο σύρμα και η κούκλα βρισκόταν ελάχιστα έξω από το αριστερό μέρος του καδραρίσματος. Σίγουρα όμως βρισκόταν στην εμβέλεια του δικού μου οπτικού πεδίου.

Αυτές είναι οι πρώτες φωτογραφίες που τράβηξα από το σημείο που την πρωτοαντίκρυσα

Η αλήθεια είναι ότι τα ξεπλυμένα χρώματα της χάνονταν μέσα στις παστέλ αποχρώσεις της εποχής.

Βρισκόταν εκεί όλη αυτήν την ώρα, αλλά εγώ δεν την πρόσεχα, δεν την έβλεπα, οπότε μόνο στην οξυδέρκεια και την παρατηρητικότητα μου δεν μπορεί να αποδοθεί το ότι εγώ την βρήκα.

Το ένιωσα εκείνη την στιγμή ότι η περιοχή μου έκανε την τιμή να με ορίσει σκουπιδιάρη της, με το να με επιλέξει για να μαζέψω το πιο ρυπαρό ίσως σκουπίδι που την μόλυνε και την βεβήλωνε.

Κατάλαβα ότι μπορούσε εδώ και χρόνια να την ξεφορτωθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (ο νοτιάς χτυπάει σχεδόν κατάφατσα την σπηλιά και υπήρξαν ισχυρότεροι μέσα στις δεκαετιές που πέρασαν) αλλά επέλεξε να το κάνει σε μένα.

Και είναι σοκαριστικό, όπως και να το κάνουμε, το να σου αναθέτει κάτι μία περιοχή.

Δεν το έκανε γιατί είμαι «εκλεκτός» ή γιατί έχω «ιδιαίτερα χαρίσματα», αλλά γιατί μπόρεσα να καταλάβω ότι ήθελε ταυτόχρονα να μεταδώσει ένα μήνυμα, και εγώ ομολογώ ότι ήμουν έτοιμος να το κάνω. (είχα ήδη αποφασήσει να δημοσιεύσω κείμενα μου άσχετα με την Πεντέλη, και απλά άλλαξα την χρονική σειρά δημοσίευσης τους βάζοντας πρώτα τα του βουνού)

Ελπίζω να είμαι και ικανός να το μεταδώσω σωστά, ώστε να μην παρερμηνευθεί.

Γιατί αν συνέχιζα να μην την βλέπω, μάλλον θα μούριχνε πέτρα στο κεφάλι  για να την προσέξω!…

Όταν  γύρισα την κούκλα και την αντίκρυσα, ομολογώ ότι σοκαρίστηκα!

Όχι γιατί είδα μια κούκλα δυτικοποιημένου βουντού,  αλλά από  το πόσο μίσος μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος για να θέλει να βλάψει μια έγγυο, γιατί  έγκυος ήταν προφανώς ο στόχος. Ανάμεσα στα πόδια της κούκλας υπήρχε στερεωμένο το κεφάλι από ένα πιο μικρό κουκλάκι, έτσι που έμοιαζε να γεννάει.

Θα μιλήσω παρακάτω και για την «αρρώστια», και για την «μαγεία» και για την πιθανη προβοκάτσια…

Επανέρχομαι στην κούκλα.

Υπήρχε κρεμασμένη από πριν το 1990.

Διάφοροι μύθοι αναπτύχθηκαν στην πορεία,  όπως ότι εξαφανίζεται και επανεμφανίζεται, ότι δεν μπορεί να την έβαλε άνθρωπος εκεί πάνω (αν και το σύρμα φαινόταν να κρέμεται μαζι της) και ότι η σπηλιά είναι ένα σκοτεινό μέρος που συχνάζουν μαύροι μάγοι και σατανιστές.

Το σύρμα από όπου ήταν δεμένη  είχε τουλάχιστον δέκα μέτρα μήκος  και στην μια του άκρη είχαν φτιάξει μια αρκετά μεγάλη θηλειά.

Η περίφημη κούκλα λοιπόν είχε στον λαιμό της μια αρμαθιά κλειδιά και ήταν τυλιγμένη από τον λαιμό της με άλλο σύρμα, επάνω στον κόμπο της θηλειάς του ανοξείδωτου σύρματος.

Από το ίδιο σημείο σχεδόν που διάφοροι  προσπαθήσαμε  να την  κατεβάσουμε  (λίγο δεξιότερα από εκεί που κρεμόταν, αν κοιτάξουμε από κάτω), άρχισαν να την πετάνε προς τον γκρεμό μέχρι που η θηλειά σκάλωσε σε κάποια προεξοχή γερά.

Άφησαν κατόπιν το σύρμα να πέσει και η κούκλα έμεινε κρεμασμένη να δυσφημίζει τα λατομεία του Παρθενώνα.

 Ανθρωπος που γνώρισα στο βουνό και τον εκτιμώ ιδιαίτερα, μου είπε οτι το ανοξείδωτο σύρμα ήταν απομεινάρι των δικών του προσπαθειών να την κατεβάσει, που σκάλωσε στο σύρμα με το οποίο την είχαν πρωτοκρεμάσει.

Την ημέρα που την βρήκα, πρέπει να ομολογήσω οτι ξαφνιάστηκα.

Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω, οπότε την έκρυψα πρόχειρα και γύρισα προβληματισμένος στο σπίτι.

Γιατί ναί μεν η δική μου παρόρμηση ήταν να την κάψω επιτόπου, κάτι μέσα μου όμως μου έλεγε να μην το κάνω γιατί υπήρχε η πιθανότητα να ξανακρεμάσουν μια νέα κούκλα και να πούν «να που εξαφανίστηκε και επανεμφανίστηκε».

Το θέμα έπρεπε να κλείσει οριστικά και εγώ δεν γνώριζα εκείνη την στιγμή το πώς.

Την παράχωσα λοιπόν πρόχειρα και έφυγα προβληματισμένος.

Όλη την υπόλοιπη ημέρα και όλο το βράδυ σκεπτόμουν τι να κάνω και κατέληξα στο να την θάψω κάπου στο βουνό.

Το θάβω κάτι στην Πεντέλη όμως είναι εντελώς «σχετικιστικό», με τόσους περίεργους, θησαυροθήρες, και επίδοξους ερευνητές.

Που θάβεις κάτι στην Πεντέλη για πάντα;

Το επόμενο πρωί ξεκινησα πάλι για το βουνό.

Και πάλι η περιοχή έσφυζε από θετική ενέργεια, και πάλι ήμουν ολομόναχος.

Θα τολμήσω να πώ οτι χαιρόταν που είχε καθαριστεί, αλλά εγώ καθόμουν σε αναμένα κάρβουνα.

Άναψα τα καντήλια, έκαψα λίγο θυμιατό, κάθησα στο πεζούλι, και δεν ντρέπομαι να το πώ,  μίλησα στα ίσα,  όπως θα έκανα με έναν άνθρωπο: «οκ, μου την πάσαρες και με «έχρισες» σκουπιδιάρη,  κάτι που με τιμά,  αλλά τι να την κάνω;   Να την θάψω, αλλά που;»  και βγήκα χωρίς να έχω τίποτα συγκεκριμένο στο μυαλό μου.

Πήρα την κούκλα και άρχισα να βαδίζω χωρίς προορισμό.

Κάποια στιγμή είδα μια μεγάλη και πολύ απότομη πλαγιά λατύπης (έχει πολλές το βουνό δυστυχώς) και λόγω δυσκολίας πρόσβασης, όπως και λόγω ανυπαρξίας αιτίας για να βρεθεί εκεί κάποιος, την επέλεξα για να θάψω την κούκλα.

Προσέχοντας μην σκοτωθώ,  έφτασα σε ένα απόκρημνο σημείο και άρχισα να μετακινώ πέτρες,  για να φτιάξω ένα κοίλωμα.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μετακινηθούν  τα ελάχιστα χώματα που υπήρχαν και για να τα σταματήσω έπιασα στην τύχη μια πέτρα από τα αριστερά μου.

και ώ, τι έκπληξη!

Στην θέση που βρισκόταν η πέτρα που μετακίνησα, φανερώθηκε ένα άνοιγμα διαμέτρου 20-25 εκατοστών!

Έβαλα το χέρι μου μέσα και έφτασε μέχρι τον ώμο μου.

Είχα βρεί την κατάλληλη τρύπα, ή σωστότερα, μου την υπέδειξε η νόηση της περιοχής…

Ο μόνος κόπος που κατέβαλα ήταν να γεμίσω όλο το μήκος του ανοίγματος με λατύπη ώστε να εξαφανιστεί.

Εκεί θα παραμείνει η κούκλα εκτός και αν, όπως ξανάπα, κρεμάσει κάνας ξύπνιος καμία άλλη για να επιβεβαιώσει τον μύθο.

Η μαγεία, τα μάγια, και η μάγια η μέλισσα…

Δεν μπορώ να μην είμαι κυνικός και είρων όταν ακούω για βουντού και μαγείες.

Όσον αφορά το βουντού και την μαύρη μαγεία του που τόσο «αγαπήθηκε» από τους δυτικούς επαγγελματίες απατεώνες μάγους, να διευκρινήσουμε ότι βασίζεται καθαρά στην ευπιστεία, την αμάθεια και την υποβολή.

Τα της υποβολής τα γνωρίζουν οι ψυχίατροι και οι διαφημιστές πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε μάγο!

Τα περίφημα ζόμπι της Αϊτής απομυθοποιήθηκαν όταν απομονώθηκε το βασικό συστατικό του «φίλτρου» των ντόπιων μάγων από τους επιστήμονες: το ψάρι τετρόδους και η τοξίνη που περιέχουν τα σπλάχνα του, που προκαλει με την  κατάλληλη μικρή δόση νεκροφάνεια!

Όλα τα υπόλοιπα συστατικά, όπως τα κόκκαλα από νεκρούς (sic),  τα βότανα και τα ματζούνια, εκτός της υποβολής (μέσω του μακάβριου και του μυστηρίου που φέρουν από μόνα τους ως υλικά), βοηθούν στο να αραιωθεί ο τοξικός τετρόδους και να μην πεθάνει το θύμα.

Γιατί νεκρός δεν είναι χρήσιμος.

Ο μάγος πρέπει να ξεθάψει έγκαιρα το υπο νεκροφάνεια θύμα για να μην πεθάνει από ασφυξία.

Αν είναι όντως ζωντανός,  τότε αναλαμβάνει η υποβολή – «εγώ σε σκότωσα,  εγώ σε ανάστησα,  εγώ σε κάνω ότι θέλω».

Υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις που το θύμα επέζησε μεν,  αλλά με  εγκεφαλικές βλάβες λόγω  ανοξίας του εγκεφάλου ή παρενέργειας της τετροδοτοξίνης – πρόκειται για τα περιπλανώμενα ζόμπι που έχουν καταγραφεί κάνα δυό φορές στην Αϊτή να περιφέρονται χωρίς μνήμη και λογική.

Πρώτο βασικό συστατικό της μαγείας λοιπόν είναι η υποβολή!

Το ίδιο σύστημα της υποβολής χρησιμοποιούν όλοι οι πυροβολημένοι που προσπαθούν να βλάψουν κάποιον με μάγια.

Το θύμα πρέπει να ενημερωθεί ότι του έκαναν μάγια, και φυσικά πρέπει να πιστέψει ότι αυτά είναι αποτελεσματικά – εδώ υπεισέρχονται και τα άλλα δύο βασικά συστατικα, η αμάθεια και η ευπιστεία.

Να το πώ ευθέως: Κανένας δεν μπορεί να σας βλάψει!

Μπορεί όμως να σας υποβάλει ώστε να βλάψετε εσείς τον εαυτό σας.

Αν όντως επρόκειτο για μάγια η περίπτωση της κούκλας,  γιατί παίζει και η πιθανότητα της προβοκάτσιας, είμαι σίγουρος ότι η κοπέλα δεν έπαθε Τίποτα και χαίρεται την ζωή της και το παιδί της.

Εκτός και αν της είπαν ότι η συγκεκριμένη κούκλα την αφορά (υποβολή), πίστεψε (ευπιστεία) ότι μπορεί να την βλάψει (αμάθεια) και απέβαλε απ τον φόβο της.

Μέσω φόβου  όμως δεν χρειάζεται να είσαι μάγος για να αποβάλει μια έγκυος εξ αιτίας σου – ένα «μπου» σε μια σκοτεινή γωνία φτάνει… (ειδικά αν είσαι και πολύ άσχημος)

Αλλά και όσον αφορά τον κατασκευαστή της κούκλας, αν πιστεύει ότι η μέθοδος του έχει αποτελέσματα, τώρα που έχει άλλος στα χέρια του κάτι "δικό" του (γιατί δική του είναι πιά) πως νοιώθει?

Μέσω της υποβολής και μόνο θα μπορούσα να τον κάνω να χεστεί επάνω του (μετά συγχωρήσεως για την έκφραση)…

Δεν χρειάζεται να είμαι μάγος , φτάνει που εκείνος πιστεύει ότι είναι – ο θύτης είναι το πρώτο θύμα…

Λίγη υποβολή θα χρειαζόταν, μιας και στα σίγουρα είναι και εύπιστος και αμαθής για να ασχολείται με τέτοια πράγματα.

Εγώ όμως προτίμησα να ευχηθώ να τον φωτίσει ο Θεός και να γαληνέψει η καρδιά του και η ψυχή του.

Είναι το καλύτερο και το αποτελεσματικότερο που θα μπορούσα να κάνω!

Έχω να πώ και λίγα λόγια σε όσους ασχολούνται με το να βλάψουν κάποιον μέσω της οποιαδήποτε μαγείας:  το Θείον εμπεριέχει απλά ενέργεια.

Προσπαθώντας να βλάψεις κάποιον, βάζοντας της αρνητικό πρόσημο, και γινόμενος ο ίδιος αγωγός αρνητικής και μόνο ενέργειας μέσω των αρνητικων σου συναισθηματικών καναλιών (μίσος, φθόνος, εκδίκηση, κακία) κάνεις κακό μόνο στον εαυτό σου που φορτίζεται αρνητικά!

Είναι άραγε βλάκες οι ασκητές, οι γιόγκι, οι γκουρού κάθε είδους, οι θεραπευτές (όπως ο Σίλβα που εδωσε την ίδια ακριβώς προειδοποίηση με μένα στο βιβλίο του), οι ηγέτες ή ιδρυτές θρησκειών ή σχολών, που επιμένουν στα Θετικά συναισθήματα, στο Καλό και στην Αγάπη;

Μην ξεχνάμε ότι ο καθένας δημιουργεί την πραγματικότητα του μέσω της αντίληψης του!

Πιθανότητα προβοκάτσιας

(με στόχο την αποτροπή του κόσμου απο την περιοχή της σπηλιάς)

Μέχρι εδώ εξετάσαμε τα γεγονότα σε πρώτο επίπεδο ανάγνωσης.

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης, στο οποίο τα κλειδιά δημιουργούν την υποψία προβοκάτσιας.

Δηλαδή η κούκλα να τοποθετήθηκε   όχι για να κάνει κακό σε κάποιον άνθρωπο,  αλλά για να δυσφημήσει την περιοχή, όπως και έγινε τελικά.

Θεώρησα σωστό να βγάλω τα κλειδιά από τον λαιμό της κούκλας πριν την θάψω.

Και διαπίστωσα ότι επρόκειτο για αρμαθιά με πολλά κλειδιά, διαφόρων τύπων – από παλιά κλειδιά για ξύλινες πόρτες αποθήκης, μέχρι κλειδί θυρίδας και κλειδί πόρτας ασφαλείας της εποχής ανάμεσα σε διάφορα άλλα.

 Υπήρχαν δύο πλαστικά διακοσμητικα μπρελοκ,  εκ των οποίων το ένα ήταν πιθανόν παλάμη ή πατούσα   και ένα περίεργο σταυρουδάκι.

Μοιάζει με ισοσκελή σταυρό,   αλλά αν συνυπολογίσουμε στο σχήμα του και την προεξοχή από όπου κρεμιέται μοιάζει με ανάποδο σταυρό. (ποιός αλήθεια κουβαλάει ανάποδους σταυρούς στα κλειδιά του;)

Προσωπικά τείνω στο ότι τα κλειδιά, ο σταυρός  και τα πλαστικά διακοσμητικά επιλέχθηκαν για να δημιουργήσουν ατμόσφαιρα (σαν τα κόκκαλα των Αϊτινών μάγων που λέγαμε παραπάνω).

Αν είναι έτσι, τότε η κούκλα εντάσεται στο πλαίσιο «απομακρύνετε τους ανθρώπους από την σπηλιά» .

Και αυτό δεν το λέω τυχαία – σύντομα να παρουσιάσω στοιχεία για το θέμα.

Υπάρχουν πολλές πιθανότητες να πρόκειται για προβοκάτσια αν σκεφτούμε και την αντιμετώπιση της περιοχής από ΟΛΕΣ τις αρχές αυτού του τόπου.

Το εκκλησάκι πχ, το είχαν κλειστό, αν και έχουν αφαιρέσει όλες τις αγιογραφίες του.

Δεν υπάρχει μία πινακίδα που να εξηγεί την αρχαιολογική αξία του τόπου.

Υπάρχουν φυσικά άφθονα σκουπίδια.

Εγώ το λέω ωμά, αποϊεροποίηση...

Από την στιγμή που κάποιοι το άνοιξαν και κάποιοι άλλοι ξανατοποθέτησαν τις εικόνες που ήταν στιβαγμένες σε καφάσια και κάποιοι το καθάρισαν και άναψαν ξανά τα καντήλια, δεν σημειώθηκε κανένας βανδαλισμός!

Το αντίθετο, οι επισκέπτες σέβονται τον χώρο σαν ξωκκλήσι και χάρηκα όταν είδα νέους ανθρώπους να κάνουν τον σταυρό τους μπαίνοντας.

Γιατί η Ευλάβεια είναι το βασικό και όχι τα δόγματα της κάθε θρησκείας!

Ελπίζω να μην το ξανακλειδώσουν…

Τα λατομεία του Παρθενώνα

Αλλά όσον αφορά το τι είναι τελικά αυτό το μέρος, θα αποφασήσει η πολιτεία να μας το πεί;

Είναι η σπηλιά του Νταβέλη που συχνάζουν σατανιστές, ή η σπηλιά των λατομείων των μαρμάρων του Παρθενώνα, όπως απέδειξε ο καθηγητής Μανώλης Κορές στο καταπληκτικό  βιβλίο του «από την Πεντέλη στον Παρθενώνα»;

Μου συνέβησαν δύο περιστατικά που νομίζω τα λένε όλα…

Το καλοκαίρι του 2004 συνάντησα ένα πούλμαν με Γερμανούς μαθητές λυκείου στην σπηλιά, και είχα την τύχη να είμαι παρέα με τον φίλο μου τον Αντρέα που γνωρίζει άπταιστα Γερμανικά.

Οι καθηγητές μας είπαν ότι φέρνουν τους μαθητές στην Ελλάδα, τους πάνε στον Παρθενώνα και μετά τους φέρνουν να δούν από πού βγήκαν τα μάρμαρα του!

Είναι σίγουρο ότι οι καθηγητές κάτι νέο έμαθαν από την συνάντηση τους με τους δυό Έλληνες,  γιατί μας ευχαρίστησαν απ την καρδιά τους φεύγοντας.

Εγώ πάλι τους ευχαριστώ γιατί μου άνοιξαν τα μάτια ως προς το τι παίζεται με την σπηλιά και τους Έλληνες.

Τι παίζεται;

Κρινετε μόνοι σας από το επόμενο περιστατικό,.

Πήγα να εκτελέσω πάλι χρέη σκουπιδιάρη  εξαιτίας άλλης πιθανής προβοκάτσιας  (που θα παραθέσω στο μέλλον),  και έκατσα να απολαύσω τον χειμωνιάτικο ήλιο.

Ήταν Κυριακή και όσο περνούσε η ώρα έρχονταν όλο και περισσότεροι επισκέπτες.

Μεταξύ αυτών και ένα ζευγάρι με ένα αγοράκι γύρω στα δέκα, το οποίο έτρεχε μπροστά τους.

Όταν έφτασε μπροστά στον απότομο βράχο της μετώπης της σπηλιάς, φρέναρε και έμεινε ακίνητο να κοιτάζει προς τα πάνω.

Κατάλαβα ότι ένιωσε δέος και αποφάσησα να κάνω κάτι γι αυτό.

Πλησίασα τους γονείς και αφού καλημέρησα, ρώτησα τον πατέρα: «ξέρει το αγοράκι που βρίσκεται;»

«φυσικά» μου απάντησε με χαμόγελο ικανοποίησης και συγκατάβασης ο πατέρας, «στην σπηλιά του Νταβέλη».

«μπορώ να πώ στο αγοράκι που βρίσκεται;» ρώτησα ευγενικά.

Ο πατέρας τάχασε, αλλά συγκατένευσε απρόθυμα.

Εξήγησα στο παιδί ότι από δώ βγήκαν τα μάρμαρα του Παρθενώνα, και ότι έτσι αποκαλύφθηκε η σπηλιά.

Ότι υπήρξε επί αιώνες τόπος λατρείας του Πάνα και των Νυμφών,   και κατόπιν επί αιώνες τόπος χριστιανικής λατρείας.

Άφησα έναν μπαμπά άναυδο (μπορεί και να μήν με πίστεψε) και έναν πιτσιρικά με μάτια να λάμπουν.

Αυτό το, ας το πούμε δώρο, στον πιτσιρίκο,  νιώθω ότι το οφείλω σε όλους τους πιτσιρικάδες,  ακόμη και σ αυτούς που γράφουν με σπρέυ στα μάρμαρα γιατί δεν φταίνε αυτοί, και θα το εκπληρώσω Θεού θέλοντος με το να τοποθετήσω μια καλαίσθητη πινακίδα που να εξηγεί στους Έλληνες απλά τι είναι αυτό το μέρος.

Το βουνό και η αυτοθεραπεία του

Η Πεντέλη είναι το πιο πολύπαθο βουνό της Αττικής.

Τα λατομεία την εκμεταλεύτηκαν στο έπακρο!

Τα έργα του 1977 κατέστρεψαν την σπηλιά και παραλίγο και το εκκλησάκι.

Οι πυρκαϊές εξαφάνησαν μεγάλο μέρος της βλάστησης της.

Τώρα όμως το βουνό έχει μείνει ήσυχο και φυσικά αυτοθεραπεύται.

Και θα το κατορθώσει μιας και είναι από παλιά γνωστό ως το βουνό-θεραπευτήριο για τους ανθρώπους.

Η φυσική αναδάσωση προχωρά με γοργούς ρυθμούς!

Και η παρουσία των πυροσβεστών και των εθελοντών πυροφυλάκων είναι καθησυχαστική και τους αξίζουν συγχαρητήρια, γιατί αν καούν τα δενδρύλια της φυσικής αναδάσωσης πριν κάνουν κουκουνάρια, δεν θα ξαναφυτρώσει πευκο.

Επίσης, η συχνή παρουσία περιπολικών στην περιοχή αυτήν την περίοδο, θεωρώ ότι είναι πολύτιμη και μπράβο στα ευγενέστατα πληρώματα τους που συχνά συναντώ εκεί, γιατί συμβάλλουν στο να θεωρηθεί ξανά η περιοχή ασφαλής από όσους πιστεύουν ότι είναι αντρο σατανιστών (από καποιον άκουσα και το εκπληκτικό: «μην πας εκεί, πάνε τοξικομανείς και παίρνουν την δόση τους», λες και οι τοξικομανείς ψωνίζουν στην Ομόνοια και πάνε στο βουνό να κάνουν ενέσεις)

Χρειάζεται όμως και την βοήθεια μας .

Δεν φτανει η απαγόρευση του κυνηγιού, πρέπει να κηρυχθεί Εθνικός Δρυμός και να προστατευθεί ώστε να αφεθεί να γίνει τέτοιος.

Τα τζίπ και οι εντούρο που σκάβουν το έδαφος δεν είναι και ό,τι καλύτερο για μια περιοχή που θεωρείται και είναι υπό αναδάσωση.

Θα κλείσω με κάτι που μπορεί να προβληματίσει όσους βλέπουν με "δυσαρέσκεια" το πλήθος των επισκεπτών στην περιοχή: η περιοχή θέλει κόσμο!

Κόσμο θετικά διακείμενο όμως, που σέβεται το περιβάλλον και μαζεύει τα σκουπίδια του πχ.

Έχει θεραπεύσει πολλούς  ανθρώπους και ακόμη το κάνει (κάποιους τους συνάντησα τυχαία στο βουνό).

Ας δείξουμε λίγο σεβασμό αποκαθιστώντας το καλό της όνομα τουλάχιστον.

Ελπίζω να συνέβαλλα έστω και ελάχιστα.

Ένα είδος επιλόγου:

Διάλεξα «σκληρό» θέμα για πρώτο μου απόσπασμα απο το δεύτερο βιβλίο, αλλά θεωρώ οτι έπρεπε .

Αν κάποιος πιστέψει οτι έβγαλα κάτι από την φαντασία μου, ή ότι  υπερέβαλλα,  του απαντώ ότι έκανα μια απλή καταγραφή των συμβάντων και είπα την γνώμη μου γι αυτά.

Είμαι ένας απλός παρατηρητής και τέτοιος θα παραμείνω.

Γιάννης Τριανταφύλλης

(διαδικτυακά johnniebegood)

προσθήκη - 16-11-07

οσον αφορα τις φθορες της, "ηταν εκεί ήδη 5 χρόνια.

Αν η φθορά της παραπέμπει σε περισσότερα, δεν αλλάζει τίποτε. Δεν ξέρουμε πού ήταν προτού κρεμαστεί. Φαντάζομαι ότι ο δράστης δε θα έπαιζε με κούκλες, σε τίποτε σκουπίδια θα τη βρήκε."

η συγκεκριμένη κούκλα ήταν η 6^η της σειράς που αναρτηθηκαν σε διαφορα σημεια της περιοχης.

www.johnniebegood.gr