σελίδες - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22
Ο Γιώργος Σέραφειμ
Λίγους μήνες πριν εκδοθεί το βιβλίο (έτσι με παραμύθιαζαν δηλαδή, οτι θα εκδοθεί τον Σεπτέμβρη) και ενώ γραφόταν ακόμη, η συγχρονικότητα το έφερε να συναντήσω τον Γ. Σεραφείμ ο οποίος είναι ο εκδότης του περιοδικού UP και μηχανολόγος μηχανικός.
Ο Γιώργος είναι ο μόνος άνθρωπος που συνάντησα και είχε παρατηρήσει τις παραμορφώσεις της δοκού Α6 και μάλιστα ως μηχανικός προβληματίστηκε για το πώς θα μπορούσαν να έχουν συμβεί.
Κατέληξε στο οτι δεν είναι δυνατόν να έγιναν απο οποιαδήποτε γνωστά αίτια.
Μου έκανε την τιμή να παραθέσει ένα δοκίμιο του για το θέμα στο βιβλίο, και να το υπογράψει με το όνομα του.
Παράδοξες αλλοιώσεις…
Του Γιώργου Σεραφείμ
Όταν πρωτοπήγα στην Σπηλιά του Νταβέλη στην Πεντέλη, εντύπωση μου έκαναν οι διάφορες ανεξήγητες κατασκευές.
Χαρακτηρίζονται από υπερβολή κι από αντίθεση σε ένα τόπο βασανισμένο και πονεμένο από παρουσίες και επεμβάσεις.
Οι λόγοι ύπαρξης… ανεξήγητοι για μας τους "κοινούς θνητούς". Βέβαια για κάποιους, τα πάντα μπορούν να εξηγηθούν. Πάντα θα υπάρχουν λογικοφανείς γελοιότητες που θα αιτιολογούν «political correct» το οποιοδήποτε συμβάν ή φαινόμενο.
Καθώς οδεύεις προς την περίφημη σπηλιά, και στον χώρο μπροστά από την φυσική «πύλη» που δημιουργούν οι βραχώδεις σχηματισμοί, φαίνεται στα αριστερά ένα τολ χωμένο μέσα στην βάση του βράχου . Γύρω, οι σπασμένες μαρμάρινες πλάκες από τα λατομία και η βλάστηση από αγριόχορτα, προδίδουν την εγκατάλειψη.
Όταν περάσεις στον χώρο μπροστά από την σπηλιά, στα αριστερά μια μεταλλική πόρτα εμποδίζει την είσοδο σ’ ένα επίσης παράλογο κτίσμα.
Ένας αποθηκευτικός χώρος (!) από οπλισμένο σκυρόδεμα, που ακουμπά στον βράχο.
Είναι ουσιαστικά μια αποθηκούλα, παρόμοια με αυτές που έχουμε στα εξοχικά μας, αλλά με δεκαπλάσια σε πάχος τοιχώματα. (φωτογραφία 3)
Ειδικά ο αριστερός τοίχος!
Δίπλα στην εκκλησία και στα δεξιά της υπάρχει μια τσιμεντένια κατασκευή που θυμίζει βάση για κάποιον μηχανισμό ή εργαλείο.
Προχωρώντας τον χωματόδρομο και 100-150 στα αριστερά μετά από την σπηλιά υπάρχουν ακόμη δύο τολ.
Το ένα -το αριστερό- είναι πλήρως (…) προσβάσιμο, στο άλλο έχει αποκλειστεί η είσοδος από έναν σωρό από χαλίκια που κύλησαν και συσσωρεύτηκαν μπροστά του. φωτογραφία 8c
Τα δύο αυτά κτίσματα είναι όμοια σε μέγεθος και τεχνική, αλλά είναι πολύ μικρότερα από το πρώτο τόλ που περιγράψαμε και σε μήκος αλλά και σε πλάτος.
Υπάρχει πλήθος βιβλιογραφίας για τα φαινόμενα στο χώρο του σπηλαίου αλλά και πέριξ αυτού. Πολλοί γράφουν για πύλες για ενεργειακά πεδία κ.α. τα οποία όμως δύσκολα αποδεικνύονται και δύσκολα επαναλαμβάνονται ώστε να είναι μετρήσιμα.
Προσωπικά - ίσως και από προδιάθεση που μου έχει δημιουργηθεί από την συναναστροφή μου με "ερευνητές" του χώρου- κάθε φορά που επισκέπτομαι το μέρος, με διαπερνά ένα δέος και μια αίσθηση πόνου και θλίψης για έναν χώρο "βασανισμένο".
Η ανάγκη να δώσω στον εαυτό μου μια απάντηση όσο μπορώ περισσότερο «τεκμηριωμένη» και «λογική» σχετικά με αυτήν την αίσθηση με φέρνει ξανά και ξανά σε αυτόν τον χώρο, ψάχνοντας για το κάτι, για αυτό που θα δικαιολογήσει με μετρήσιμα μεγέθη και επαναλαμβανόμενα συμβάντα.
Στους περιπάτους μου και στην -ας πούμε- ερευνά μου, εντύπωση μου έκαναν οι αλλοιώσεις - μηχανικές ή μη- στις μεταλλικές δοκούς των κτισμάτων. Τα δυο τόλ στα οποία υπάρχει η δυνατότητα παρατήρησης έχουν πολλές ομοιότητες όσον αφορά τον τρόπο που αυτά χρησιμοποιήθηκαν όπως στον τρόπο που κατασκευάσθηκαν.
Η χρήση δοκών με σχήμα διατομής «Η» είναι ενδεδειγμένη για τέτοιες κατασκευές. Έχουν υψηλές αντοχές και σε συνδυασμό με την τεχνική του τριαρθρωτού τόξου (δύο τόξα εκατέρωθεν και τρεις αρθρώσεις που τα ενώνουν, μία στην βάση του κάθε τόξου και μία στην κορυφή για να ενώσει τα δύο τόξα) μπορούν να υποστηρίξουν μεγάλο βάρος και για πολλά χρόνια
Παρόμοιος είναι και ο τρόπος κατασκευής των δύο τολ. Υπάρχει τσιμεντένια βάση και δοκοί διατομής "Η" που ενώνονται στην κορυφή με πέλμα.
Οι αυτές κατασκευές καταπονούνται πάντα πλευρικά και -δεχόμαστε για λόγους υπολογισμού- σε όλο το μήκος του δοκού. Οι δυνάμεις που προκαλούν τις καταπονήσεις έχουν πάντα φορά προς το κέντρο του κάθε τόξου.
Άρα αν «λυγίσει» κάτι θα λυγίσει προς το εσωτερικό του τολ!
Υπάρχει βέβαια η πιθανότητα να σημειωθεί εξάρθρωση της σύνδεσης στην κορυφή του τόξου από τις πλευρικές καταπονήσεις.
Κάτι ανάλογο παρατηρούμε και στο «μικρό» δίδυμο τολ. Κοιτώντας στην οροφή υπάρχουν συνδέσεις οι οποίες έχουν ανοίξει προς τα έξω (δοκός Β11) σάν από το βάρος που δέχθηκαν τα αντίστοιχα τόξα-πλευρά.
Αυτό θα έπρεπε να σημαίνει ότι με τον καιρό η οπή που έγινε στο βράχο «έκατσε» και βάρος από το υλικό του συμπίεσε τους δοκούς-πλευρά.
(Σ.τ.Σ από τις παρατηρήσεις μου οι δοκοί δεν παρουσιάζουν καμία παραμόρφωση που θα ήταν αναπόφευκτη στην περίπτωση της πλευρικής πίεσης - οι υπάρχουσες παραμορφώσεις περιορίζονται στην ένωση των δοκών.
Σε αντίθεση με την ζώνη που ορίζεται από την δοκό Α6 και την δοκό που περνάει δίπλα από την "έκρηξη" στην οποία παρατηρούμε τις δοκούς να έχουν υποστεί πλευρική πίεση χωρίς να θρυμματιστεί το μπετόν των βάσεων.)
Φωτο
16g 
Φωτο
16h 
Φωτο
16i 
Φωτογραφία16j
Είναι άξιο λόγου το γεγονός της "στρέβλωσης" που παρουσιάζουν οι πλευρικοί (παράλληλοι ως προς το έδαφος) συνδετικοί δοκοί. Αυτοί που συνδέουν τα πλευρά-τόξα του τολ.
Οι δυνάμεις που δέχονται είναι προς το εσωτερικό του χώρου που καλύπτει το τολ.
Οι δοκοί αυτοί είναι έτσι λυγισμένοι λες και η όλη κατασκευή - το τολ - δέχτηκε δυνάμεις που θέλησαν να την συμπιέσουν (κάτι σαν την φυσαρμόνικα του αρκοντεον) με διεύθυνση το μήκος του τολ!
(Σ.τ.Σ. στην έκφραση του Γιώργου περί ακορντεόν θα προσθέσω εκφράσεις άλλων: η γνώμη του φίλου Ν.Π. (ο οποίος δεν γνώριζε τίποτα για το θέμα των έργων μέχρι την πρώτη του επίσκεψη μαζί μου στο σπήλαιο) γιά το τι μπορεί να συνέβει κρίνοντας από τα στοιχεία που του υπέδειξα και από όσα παρατήρησε ο ίδιος, ήταν κατά λέξη: "εδώ μέσα υπήρξε τεράστια διαρροή ενέργειας και το τούνελ έκανε σαν φίδι".
Ο φίλος Ανδρέας Β. όταν του έδειξα τις παραμορφώσεις είπε επί λέξει: "όλο το τούνελ κάποτε χόρεψε", επιβεβαιώνοντας τα δικά μου συμπεράσματα ότι το τούνελ κάποτε "συσπάσθηκε"…)
Αν υπήρχε κάποιο τέτοιο φαινόμενο θα έπρεπε και η τσιμεντένια βάση να το έχει καταγράψει στην επιφάνεια της με ραγίσματα, σπασίματα κτλ. πράγμα που δεν συμβαίνει.
Η εικόνα που έχουν οι στρεβλωμένοι δοκοί συνένωσης είναι αντίστοιχη με δοκούς οι οποίες θερμάνθηκαν και λύγισαν κάτω από το ίδιο τους το βάρος!
Μεγάλη εντύπωση μου προκαλεί συγκεκριμένη αλλοίωση που υπάρχει σε δύο-τρεις πλευρικούς δοκούς - τόξα.
φωτο 14 - η δοκός Α6
Η επέμβαση ή καλύτερα παραμόρφωση που έχει δεχθεί η δοκός-πλευρό της φωτογραφίας είναι πρακτικά μη ικανή να γίνει.
Η δύναμη που δέχθηκε (μπορείτε να την υπολογίσετε εύκολα με απλή φυσική γυμνασίου, ροπή, μήκος κλπ) είναι τόσο μεγάλη που θα άφηνε τουλάχιστο αμυχές (χτυπήματα) στην επιφάνεια όπου εφαρμόστηκε.
Αντίθετα, δεν υπάρχει κανένα σημάδι που να δείχνει κάτι, το οτιδήποτε.
Ακόμα πιο περίεργο είναι και η μορφή που έχει πάρει η δοκός-πλευρό από την εφαρμογή της μυστηριώδους δύναμης επάνω της.
Η πίσω πλευρά της έχει ακολουθήσει την μορφολογία της επιφάνειας της λαμαρίνας (καλύμματος του τολ)!
Πράγμα παράλογο! Τέτοιες
αλλοιώσεις στην μορφή παρατηρούμε μόνο σε θερμικές κατεργασίες, που υψηλή
θερμοκρασία μας επιτρέπει να πλάσουμε τις προς κατεργασία επιφάνειες.
Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με διαφορετικό τρόπο, εκτός αν υπάρχει και δεν τον γνωρίζουμε.
Γενικά οι κατασκευές και ο λόγος ύπαρξής τους απέχει πολύ από τις φήμες που κυκλοφορούν.
Μοναδικά μετρήσιμα μεγέθη, είναι τα απομεινάρια που γερνούν χρόνο με τον χρόνο και χάνονται οι δυνατότητες παρατήρησης που μας προσφέρουν.
Η πολιτεία οφείλει απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα, όσο μπορεί, ή τουλάχιστο να μη δυσχεραίνει το έργο κάποιων που από σεβασμό στην ιστορία μας και στην αλήθεια, αναζητούν…
Βιογραφικό:
Ο Γιώργος Σεραφείμ γεννήθηκε στην Έδεσσα του Νομού Πέλλας.
Σπούδασε Τεχνολόγος Μηχανολόγος Μηχανικός στο ΤΕΙ Πειραιά.
Από το 1998 ασχολείται με εκδόσεις βιβλίων & περιοδικών.
(Σ.τ.Σ. εκδίδει και το αξιόλογο περιοδικό UP που διανέμεται δωρεάν, αποδεικνύοντας οτι η ποιοτητα μπορεί να συμβαδίζει με το δωρεαν)