Τι μπορεί να έκαναν με το φαινομενο Χατσισον στην περιοχή της σπηλιάς?

Η μοντέρνα Φυσική χρησιμοποιεί πλέον μοντέλα του σύμπαντος πολυδιαστατικά.

Στο μοντέλο των 23 διαστάσεων, το σύμπαν μας αποτελείται απο τις τεσσερεις γνωστές διαστάσεις σύν άλλες επτά και παρομοιάζεται με μία μεμβράνη που συνδέεται μέσω της 23ης διάστασης με μιά άλλη μεμβράνη 11 διαστάσεων, απο την οποία αντλεί ενέργεια πριν επέλθει ο θερμικός θάνατος του.

Η βαρύτητα μοιράζεται σε όλες τις διαστάσεις και γι αυτό είναι ασθενέστερη απο ό,τι θα έπρεπε για να μπορέσει να ενοποιηθεί με τις υπόλοιπες δυνάμεις.

Εμάς μας ενδιαφέρει επί του παρόντος η "μεμβράνη" των 11 διαστάσεων που καθορίζει το σύμπαν μας (απο τις οποίες οι τρείς έχουν ανακαλυφθεί ήδη σε υποατομικό επίπεδο).

Υπάρχει η πιθανότητα σε ορισμένα σημεία του χωροχρονικού μας συνεχούς κάποιες απο τις διαστάσεις να εφάπτονται κατά περιόδους και η αιτία να είναι μια τοπική βαρυτική ανώμαλια, κάτι που έχω την εντύπωση οτι συμβαίνει στην περιοχή της σπηλιάς.

Προσωπικά εικάζω οτι το πείραμα είχε σχέση και με την διαστατική σύγκλιση, πέραν των αντιληπτικών διαταραχών ή ό,τι άλλο...

Ίσως το πρωταρχικό ζητούμενο να ήταν η διάνοιξη και η χρησιμοποίηση μιας ήδη υπάρχουσας Φυσικής πύλης.

Προφανώς η εκπεμπόμενη φυσικά από το βουνό ενέργεια εστιάζεται σε κάποια σημεία (εκτός της επίδρασης των βαρύτιμων ανωμαλιών, ίσως να συνυπάρχουν και άλλες αιτίες) και παρουσιάζει κορυφώσεις κατά περιόδους.

Βαρυτική ανώμαλία υποδηλώνει το πευκάκι στην είσοδο της σπηλιάς.

Πρόκειται για το γνωστό πευκάκι που αναφέρει ο Γ. Μπαλάνος οτι φύτρωσε και μεγάλωσε αφύσικα γρήγορα.

Εκ πρώτης όψεως μοιάζει φυσιολογικό – στρέφει τα κλαδιά του πρός το ηλιακό φώς, δηλαδή αντίθετα απο την σπηλιά.

Αν όμως κοιτάξει κανείς απο κοντά θα διαπιστώσει οτι τα μικρά κλαδιά συστρέφονται περίεργα, χωρίς λόγο και μάλιστα αρκετές φορές, προς τα κάτω.

Φωτο 39h - αυτό το κλαδί πάει αντίθετα από την κατεύθυνση του φωτός, προς την σπηλιά

Φωτο 39i - η κορυφή του πεύκου έχει γείρει προς το έδαφος και μόνο στην άκρη έχει αρχίσει να στρέφει προς τα πάνω

Φωτο 39m - αυτό το κλαδί έχει γύρει εντελώς προς τα κάτω

Φωτο 39q - παράξενες συστροφές στα μικρά κλαδιά

Η αλλόκοτη συστροφή των δένδρων συνήθως υποδεικνύει κόμβο γραμμών Χάρτμαν, ή βαρυτική ανωμαλία.

Με μια αναζήτηση στο δίκτυο θα βρείτε πολλές φωτογραφίες από στρεβλωμένα δένδρα λόγω βαρυτικής ανωμαλίας ή κόμβων γραμμών Χάρτμαν.

Οι στρεβλώσεις είναι παρόμοιες με το πεύκο της εισόδου.

Προφανώς στην είσοδο υπάρχει hot spot βαρυτικής διαταραχής, γεγονός που επιβεβαιώνει τους ερευνητές που ανέφεραν μεταξύ άλλων και βαρυτικές ανωμαλίες στην περιοχή.

Βασιζόμενος σε δικές μου εμπειρίες αλλά και πολλών άλλων, θεωρώ hot spot όλη την ζώνη μπροστά από την είσοδο της σπηλιάς, από το εκκλησάκι μέχρι το τσιμεντένιο κτίσμα.

Η ύπαρξη βαρυτικής ανωμαλίας σε συνδυασμό με τις πιθανές φυσικές εκπομπές υποηχητικών συχνοτήτων και τις μαρτυρίες αντιληπτικών διαταραχών απο πολλούς ανθρώπους, κάνει την περιοχή ιδιαίτερα ελκυστική για την διεξαγωγή διαφόρων πιθανών πειραμάτων.

Οι προεκτάσεις των δυο εμφανών τούνελ τέμνονται ως προς την κατεύθυνση κάπου πίσω δεξιά της σπηλιάς, ή κάπου στο βάθος της, αλλά έχουν υψομετρική διαφορά.

Αυτό δεν σημαίνει όμως οπωσδηποτε ότι επρόκειτο να συναντηθούν στην πραγματικότητα τα τούνελ.

Εκτός βέβαια από την περίπτωση να πέτυχαν την διαπερατότητα των στέρεων υλικών…

Κάποια "καυτά" σημεία πρέπει να βρίσκονται μέσα στην σπηλιά και μάλλον προσπάθησαν να εμποδίσουν τις διαρροές μπαζώνοντας κάθε άνοιγμα μεσα της.

Κάποια αλλα όμως τα ανακάλυψαν (άγνωστο με ποιά τεχνολογία) και πρός α υτά κατευθύνθηκαν με τα τούνελ που άνοιξαν.

Και πιστεύω πως τα βρήκαν, γιατί εκεί σταμάτησαν.

Επιβεβαιωμένο hot spot είναι και το τέλος του αριστερού τούνελ.

Προσωπικά βίωσα μια τόσο σοβαρή εμπειρία σε αυτό το σημείο που με κάνει να το θεωρώ ένα απο τα σημεία "εισόδου".

Αν και η εμπειρία ταιριάζει στο θέμα των αντιληπτικών διαταραχών, θα την περιγράψω και εδώ, εν συντομία.

"Απο το προηγούμενο βράδυ ένιωθα οτι έπρεπε να ανέβω στο βουνό.

Αποφάσισα να φωτογραφήσω το αριστερό τούνελ, μιάς και ο φίλος μου ο Αντρέας Β. μου είχε κάνει δώρο έναν ισχυρό φακό και ήταν ευκαιρία να φωτίσω λεπτομέρειες.

Ήταν χειμώνας και καθημερινή, οπότε ήμουν εντελώς μόνος.

Είχε βρέξει το προηγούμενο βράδυ και ήταν όλα λαμπερά και πανέμορφα.

Όποτε φτάνω στην σπηλιά πάω πρώτα στο εκκλησάκι.

Ήταν όμως η πρώτη φορά που ένιωσα "άσχημα" μέσα του.

Τα έβαλα με τον εαυτό μου του στύλ "έπαθες αυτά που κοροϊδεύεις", "δεν ντρέπεσαι κοτζάμ άντρας να αυθυποβάλεσαι» και τα λοιπά.

Αυτό που με ανησυχούσε ουσιαστικά (πέραν του τι ένιωθα εγώ) ήταν η συμπεριφορά του σκύλου μου, που κλαψούριζε φοβισμένα και κρυβόταν στα πόδια μου.

Παρόλλα αυτά έκατσα περίπου τρία τέταρτα στο εκκλησάκιμε τον σκύλο να κλαίει και εμένα να παλεύω με την τάση φυγής, πρίν ξεκινήσω για το τούνελ.

Μόλις βρέθηκα έξω ένιωσα την γνωστή ζωτικότητα της περιοχής να με πλημμυρίζει και τα ξέχασα όλα. Ο σκύλος άρχισε να παίζει χαρούμενος.

Έτσι ξεκίνησα για το τούνελ με την διάθεση φτιαγμένη.

Φτάνοντας ο σκύλος έτρεχε μπροστά μου πάντα παίζοντας και μπήκε πρώτος.

Τον ακολούθησα με τον φακό σβυστό για οικονομία – ήθελα να μελετήσω καλά αυτά που είχα παρατηρήσει στα σίδερα.

Μόλις όμως ο σκύλος έφτασε στο προτελευταίο ανάχωμα (εκείνο που παραπάνω απορούσα αν εμποδίζει την είσοδο ή την έξοδο) φρέναρε απότομα και άρχισε να κλαίει.

Σε εκείνο το σημείο άρχισε και η αντιληπτική διαταραχη, μόνο που όταν σου συμβαίνει δεν το συνειδητοποιείς.

Η σκέψη που αναδύθηκε στο μυαλό μου δεν ήταν σίγουρα δική μου – "κλαίει επειδη φοβάται τα φλάς της φωτογραφικής μηχανής" σκέφθηκα, ξεχνώντας οτι δεν είχα τραβήξει καμία φωτογραφια!

Συνέχησα μόνος λοιπόν αφήνοντας τον σκύλο να περιμένει κλαίγοντας πρίν το ανάχωμα και άρχισα να φωτίζω τον χώρο.

Επειδή ο φακός ήταν ισχυρός σταμάτησα στα μισά της απόστασης μέχρι το βραχώδες τοίχωμα του τέλους και άρχισα να παρατηρώ.

Γιά πρώτη φορά διαπίστωσα ότι και σε αυτό το τούνελ δεν ήθελαν να προχωρήσουν άλλο αφού τα σίδερα ακουμπούσαν στον βράχο.

Έβγαλα την φωτογραφική μηχανή και γύρισα αριστερά πρός τα οξειδωμένα σίδερα για να αρχίσω από εκεί.

Εκείνη την στιγμή δεν καταλάβαινα ακριβώς τι συνέβαινε γιατί έπαψα να σκέπτομαι με λέξεις!

Δεν υπήρχε πλέον λογική ανάλυση στον τρόπο σκέψης μου, ούτε κάν σκέψεις.

Συνειδητοποίησα όμως ότι βρισκόμουν γυρισμένος πάλι πρός τον βράχο και μάλιστα στην μισή απόσταση από αυτήν που βρισκόμουν πρίν.

Η ατμόσφαιρα είχε αποκτήσει μια υφή πολύ καθαρού ακίνητου νερου, την έβλεπα κατά κάποιο τρόπο.

Αν και δεν σκεφτόμουν, απο μέσα μου ξεπήδησε μια επίγνωση οτι βρισκόμουν μέν στο ίδιο μέρος αλλά και όχι – ήμουν εκεί τώρα, αλλά και σε κάποια άλλη χρονική στιγμή ταυτόχρονα.

Το σώμα μου αντέδρασε και γύρισε προς την έξοδο.

Δεν φοβήθηκα ούτε στιγμή, αλλά το σώμα μου ήθελε οπωσδήποτε να βγεί απο το τούνελ.

Έτσι άρχισα να περπατάω αργά χωρίς να το σκέφτομαι.

Μόλις έφτασα στον σκύλο και πέρασα το ανάχωμα εκείνος το έβαλε στα πόδια και βγήκε τρέχοντας απο το τούνελ.

Ούτε η συμπεριφορά του με τρόμαξε, αλλά συνέχισα αργά να περπατάω.

Βγαίνοντας απο το τούνελ ήμουν σίγουρος οτι κάτι σοβαρό συνέβει αλλά ακόμη βρισκόμουν υπό την επίδραση του πεδίου.

Άρχισα να σκέφτομαι φυσιολογικά όταν ανηφόριζα προς την σπηλιά."

Τώρα πλέον έχω πεισθεί οτι στο τέλος του αριστερού τούνελ υπάρχει ένα πολύ καυτό (κατά περιόδους) σημείο.

Θεωρώ ότι πάτησα στο πλατύσκαλο της Φυσικής πύλης…

Έπεσα πάνω σε "κορύφωση" αλλά με καθυστέρηση πιθανόν, λόγω της αργοπορίας μου στο εκκλησάκι.

Τα πλέγματα

Κάτι που πρέπει να του δώσουμε προσοχή είναι τα μεταλλικά πλέγματα με τα οποία εχουν καλύψει την πρόσοψη των πετρωμάτων που περιβάλλουν τα τούνελ, αλλα και το τσιμεντένιο κτίσμα με την κλειδωμένη πόρτα και το αφύσικα παχύ μπετόν.

Φωτο 40 – τα πλέγματα πάνω από το αριστερό τούνελ

Η πρώτη εντύπωση είναι ότι το έκαναν για πιθανές κατολισθήσεις.

Αν κοιτάξετε πιο προσεκτικά όμως, θα διαπιστώσετε ότι το βραχώδες υπόστρωμα είναι μασίφ και παρά τα τόσα χρόνια που έχουν περάσει, ελάχιστες πέτρες έχουν παγιδευτεί από τα πλέγματα.

Στο δε δεξί τούνελ, τοποθέτησαν όντως κάτι για να σταματά την παρασυρόμενη από τα νερά της βροχής λατύπη, μόνο που έβαλαν κοτετσόσυρμα και όχι πλέγμα…

Εκτός αυτού όμως, τα πλέγματα είναι στερεωμένα πάνω στον βράχο με μεγάλα καρφιά, πράγμα που σημαίνει ότι αν πέσει αυτός ο βράχος θα παρασύρει φυσικά και όλο το πλέγμα.

Με το σκεπτικό που έχω αναπτύξει μέχρι εδώ, ο ρόλος τους ηταν μάλλον ο περιορισμός της ενέργειας ώστε να μην υπάρχουν διαφυγές, μιάς και το πλέγμα λειτουργεί κατά κάποιο τρόπο σαν κλωβός Φαραντάϋ και απομονώνει κάποιες συχνότητες του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος.

Σφράγισμα πρέπει να ήταν (και όχι μόνο) το τσιμεντένιο κτίσμα και όχι αεραγωγός όπως ήθελαν να πιστέψουμε.

Έφτασαν λοιπόν στα καυτά σημεία μέσω των τούνελ, προσανατολίστηκαν ώστε οι προεκτάσεις τους να τέμνονται και την στιγμή της κορύφωσης της φυσικής έξαρσης εξέπεμψαν διάφορες συχνότητες παρεμφερείς του φαινομένου Χάτσισον.

Μην ξεχνάμε τι αναφέρθηκε παραπάνω απο τον Albert Budden : «… η συσκευή Hutchison περιλαμβάνει μια συλλογή συσκευών, οι οποίες φαίνονται να ενεργούν ως ενιαίο σύνολο, ενώ τα σημεία υψηλής ηλεκτρομαγνητικής δύναμης εμφανίζονται από την ευκαιριακή παράθεση περίεργων περιβαλλοντικών πηγών πεδίων.»

Ως ενιαίο σύνολο πρέπει να λειτούργησαν όλες οι συσκευές στα τούνελ, με προφανές επίκεντρο τον σφαιρικό χώρο της σπηλιάς.

Ο Χάτσισον στα πειράματα του έχει χρησιμοποιήσει από 400 βατ (στα περισσότερα πειράματα) μέχρι 3000, ενέργεια που χρειάζεται μια δυνατή ηλεκτρική σκούπα και εύκολα παράγεται από μια απλή γεννήτρια.

Ο όλος εξοπλισμός που χρειαζόταν για να πραγματοποιηθεί το πείραμα χωρούσε άνετα σε μερικά βανάκια!

Γι αυτό μάλλον και δεν τους πήρε κανείς χαμπάρι…

Aς θυμηθούμε τις αναφορές εκείνων που επισκέπτονταν τότε την σπηλιά και αποδεικνύουν ότι άλλες μέρες υπήρχε φύλαξη κι άλλες όχι.

Τι να φυλάξεις αν παιρνεις τον εξοπλισμό μαζί σου φεύγοντας;

Το αν πέτυχε το πειραμα μπορούμε να το υποθέσουμε από τα στοιχεία.

Κατά την γνώμη μου πέτυχε αλλα δεν κατόρθωσαν να το ελέγξουν.

Πέτυχε εφόσον δημιουργήθηκε κάποιο παρεμφερές με του Χατσισον πεδίο, και μάλιστα ισχυρότατο, αλλα τα στοιχεία του δεξιού τουνελ μου θυμίζουν διαρροή ή ίσως και καταστροφή κάποιων συσκευών λόγω υπερφόρτισης.

Η διαρροή ή η υπερφόρτιση συνέβη στην ζώνη που παρουσιάζει τις παραμορφώσεις στα μέταλλα, αλλα το πεδίο πρεπει να επηρέασε όλο σχεδόν το μήκος του τουνελ αν κρίνουμε από τις πέτρες που μετεωρίστηκαν και την αίσθηση που δημιουργείται αν προσέξει κανείς τις λεπτομέρειες, ότι το τούνελ κάποτε "συσπάσθηκε"..

Στο αριστερό τούνελ η πρόωρη γήρανση των μέταλλων δείχνει ότι βρέθηκαν μεσα σε ισχυρότατο πεδίο, αλλα δεν είναι αποτέλεσμα διαρροής – προφανώς είναι αποτέλεσμα των μεγάλης έντασης πεδίων Χατσισον που αναπτύχθηκαν κατά την διάρκεια του πειράματος.

Αν κατι πήγε εντελώς στραβά, πρέπει να συνέβη στο δεξί τούνελ.

Ο λόγος που δεν ελέγχθηκε το παραγόμενο πεδίο ίσως να ήταν η απρόβλεπτη ισχύς της φυσικής ενέργειας του βουνού και οι απότομες διακυμάνσεις της.

Ίσως όμως να ήταν και η αντίδραση της νόησης της περιοχής στις ανθρώπινες προσπάθειες ελέγχου της ενέργειας της.

Με λίγη φαντασία μπορούμε να υποθέσουμε κι αλλα, πιο τραβηγμένα αλλά εξίσου πιθανά και αναπόδεικτα.

Π.χ. θα μπορούσε να έχει πετύχει πλήρως το πείραμα, και οι παράμετροι του να ξεπερνούν το επίπεδο του φαινομένου Χάτσισον.

Αν ένας φυσικός κατορθώνει τέτοια επιτεύγματα με 400 βατ και τον δικό του ιδιωτικό εξοπλισμό, φανταστείτε την ΝΑΣΑ τι θα μπορούσε να κάνει με βάση τις ίδιες αρχές! (ή το ΜΙΤ, το Πρίνσετον, κτλ)

Ομολογώ ότι δεν άντεξα στον πειρασμό και ρώτησα τον δόκτορα Χάτσισον στην αλληλογραφία που είχαμε αν έχει παρατηρήσει φαινόμενα διαπερατότητας σκληρών υλικών ή επίδρασης των πεδίων του φαινομενου πανω στην αντιληπτική ικανότητα του χωροχρόνου των ανθρώπων.

Ο ίδιος μεταξύ των άλλων έχει παρατηρήσει στερεά υλικά να αποκτούν διαφάνεια.

(Αν ο Χάτσισον κατόρθωσε με τον ιδιωτικό εξοπλισμό του να κάνει διάφανα μέταλλα και άλλα υλικά, τότε πόσες πιθανότητες υπάρχουν άραγε να πετύχει κάποιος με καλύτερο εξοπλισμό την διαπερατότητα στερεών υλικών;

Η ίδια η περιοχή λειτουργεί ως ένα είδος πύλης κατά περιόδους – προφανώς προσπάθησαν να την ενεργοποήσουν και ελέγξουν…)

Αν και μου επιβεβαίωσε ότι έχω δίκιο στις υποθέσεις μου περί μέταλλων και μετεώρισης, απέφυγε διακριτικά να απαντήσει για την διαπερατότητα και την επίδραση του πεδίου στον άνθρωπο.

Τον κατανοώ απόλυτα εφόσον γνωρίζω τι έχει περάσει λόγω των έως τώρα επιστημονικών ανακοινώσεων του!

Και ελπίζω να μην τσατίσω κάποιους με αυτό το βιβλίο (εχουν περάσει τόσα χρόνια εξάλλου…)

Αν όμως ισχύει η διαπερατότητα των σκληρών υλικών κάτω από την επίδραση κάποιου πεδίου, τότε αφήνω να αναπτύξετε εσείς το σενάριο!

Στοιχεία που δένουν με όσα αναφέρω θα βρείτε σε πολλούς αξιόλογους ερευνητές.

Ο δόκτωρ Χατσισον μου έκανε την τιμή να μελετήσει τις πληροφορίες και τις φωτογραφίες που του έστειλα και μου απάντησε θετικά.

Η γνώμη του ηταν καθοριστική στο να προχωρήσω στην καταγραφή των στοιχείων και των υποθέσεων μου σε βιβλίο, και του οφείλω ευγνωμοσύνη.

Τμήμα της αλληλογραφίας που ανταλάξαμε και της απάντησης του για τα φωτογραφικά στοιχεία που του έστειλα:

From: John Hutchison

To: info@johnniebegood.gr

Sent: Sunday, June 26, 2005 10:37 PM

Subject: Re: Sir Doktor Hatchison

From: info@johnniebegood.gr

To: John Hutchison

Sent: Monday, June 27, 2005 1:11 AM

Subject: good morning John!

…you are the first person that i have speek for my observations.

that because only you can say if is something about Hatchison fenomenon or not.

so what do you think John?

am i right in my ypothesis?

From: John Hutchison

To: info@johnniebegood.gr

Sent: Tuesday, June 28, 2005 4:00 AM

Subject: Re: good morning John!

yes i do feel youre on tracks

thank you

john

Στο βιβλίο αυτό παρουσίασα νέα στοιχεία και ελπίζω η έρευνα να συνεχιστεί και από άλλους, ερευνητές ή μη.

Ωστόσο το γεγονός του ό,τι εγώ παρατηρησα κάποια (οφθαλμοφανή μερικες φορες) στοιχεία στα τουνελ δεν οφείλεται στην δική μου οξυδέρκεια πιστεύω, αλλα στην επιδραση της περιοχης στην αντιληπτική μας ικανότητα.

Ανέφερα παραπάνω ότι το φύλλο των "αγγέλων" το πρόσεξε μια φίλη εντελώς αδιάφορη για την έρευνα ή την σπηλιά.

Είχα δεκάδες φωτογραφίες τους αλλά δεν τους πρόσεχα, όπως προφανώς και όλοι οι άλλοι μέχρι τώρα.

Μάλιστα το μεγάλο σκάμμα αριστερά μέσα στην σπηλιά δεν το πρόσεξα τις δυο πρώτες φορες που την επισκέφθηκα και όταν το είδα την τρίτη φορά πίστεψα πως ανοίχτηκε πρόσφατα.

Στην τρίτη μου επίσκεψη επίσης, έχασα την παλάμη και εννοώ ότι εγώ δεν την έβρισκα με τίποτα.

Παρόμοιες αντιληπτικές διαταραχές έχω καταγράψει πολλές, είτε σε εμένα τον ίδιο είτε σε άλλα άτομα.

Αυτό που είπε κάποτε ο Γ. Μπαλανος, ότι η σπηλιά «αλλάζει», το έχω ακούσει από πάρα πολλούς ανθρώπους, αλλά το έχω βιώσει και ο ίδιος.

Μπαίνουν μέσα και είναι σίγουροι ότι κάτι έχει αλλάξει, αλλα δεν μπορούν να το συγκεκριμενοποιήσουν.

Προσωπικά πιστεύω ότι επηρεάζεται η αντίληψη μας και όχι ότι αλλάζει η ρυμοτομία του σπηλαίου.

Καταλήγω στο ότι ο καθένας αντιλαμβανόταν διαφορετικά το σπηλαίο λόγω επίδρασης της φυσικής ενέργειας του τόπου στην χωροχρονική αντίληψη μας, και αυτό αποτελει την μελλοντική φυσική συνέχεια αυτού του βιβλιου μιάς και αποτελεί για μένα θέμα άξιο μελέτης από μόνο του.